80 li ve 90 lı yıllarda Amerikalı gitar gurusu Mike Varney‘in etrafında toplanan yüksek egolu gitaristler devrini hatırlayan çoktur. Malmsteen’den tut, adını sanını yalnızca o yıllarda duyup, bir daha karşılaşmadığımız gitaristlere.

Bunların arasından sıyrılan bir jenerasyon oldu ama. Paul Gilbert, Ritchie Kotzen, Andy Timmons, Greg Howe ve tabi ki Vinnie Moore‘u bunların arasında saymamız lazım.

Mind’s Eye çıktığında ”aa demek pepsi gitaristi buymuş ha” dedik çoğumuz. Guitar Hero konseptine hiçbir zaman alışamadım ben. Time Odyssey‘i de dinledikten sonra Vinnie Moore defterini kapattım diyebilirim.

Yalnız Vinnie Moore, bu teknik fetişisti gitaristler kervanından benden habersiz ayrılmış olmalı. Olmalı ki, UFO gibi rock müzik tarihinin en saygın gruplarından biri, Phil Mogg & Co., Vinnie’ye grupta yer açtı.

Açık söylemem gerekirse bu haberi duyunca burun kıvırdım. Çünkü en beğendiğim 3-5 gitarcı arasında sayabileceğim Michael Schenker‘ın bir zamanlar çaldığı UFO’ya yakıştıramadım Vinnie’yi. Bunu Blackmore sonrası Steve Morse‘lu Deep Purple ile de eş tutabiliriz. Steve Morse ??? Şaka gibi !!!

Schenker’e her zaman hayranlık duydum. Zaten dinlediğim Queen, Deep Purple gibi gruplardaki bluesy stili de seviyorum. Bu benim tarzım.. Ufo’nun iyi bir dinleyicisiydim. Ama beraber çalma işi cidden bana uyacak mıydı?

Ehh.. Bu birliktelik olmuş gibi. En azından Moore’un UFO ile ilk albümü You Are Here ile grupta Schenker’in yerini doldurup dolduramayacağını merak edenlere iyi bir cevap verdi diyebiliriz belki. Genelgeçer izlenim müzik dünyasında böyle. Benim içinse Vinnie’yi unuttuğum köşesinden çıkarıp, tekrar izlemeye almamın ötesinde fazla bir tat vermiyor açıkcası.

Solo albümü To The Core‘da ise Moore’un kendini daha az kastığını farketmek mümkün. O teknik çılgınlığının yerini daha serbest bıraktığı duygularına vermiş diyebilirim. Hatta biraz iyimser olursak R & B, fusion, funk, indian scales esintileri vermeye de çekinmemiş. Haa, olmuş mu? Benim zevkime tam olarak uyduğunu söyleyemem. Tüm bir albümü dinleyecek kafa yok bende. Ancak eleştirmenlerden fena not almadı. İki parça dikkatimi çekti. Biri Soul Caravan diğeri Into the Sunset. Soul Caravan’ı Grooveshark‘a yükledim ama library de gözükmesi için 24 saat gerekli diye mesaj verdi. 24 saate kim öle kim kala. Ben Into The Sunset ile esk ialbümünden April Sky ı koyayım buraya.

To The Core albümünü tamamen kendi finanse ettiğini söylüyor Moore. Böyle olup ta kimseye gebe kalmayınca daha dıyurucu bir sonuç ortaya çıkması normal belki de.

Vinnie ilk piyasaya çıktığında elinde beyaz bir Ibanez’i vardı. Daha sonra Ernie Ball Music Man ile geçen bir süre var. Ancak 2007 den beri Dean Guitars‘ın onun için ürettiği Vinman 2000 modelini kullanıyor. Yine kendi iseğine göre üretilen DMT humbucker var gitarın üzerinde. İki tane de Di Marzio single coil. Efekt pedalları arasıdna boğulduğunu söyleyemeyiz, diğer gitarcılara kıyasla. MXR Carbon Copy Delay, T-Rex Replica Delay, Arion SCH-1, Ibanez TS-9 Tube Screamer, Boss Octave ve Dunlop Cry Baby Wah…

Videoda ilginç birşey anlatıyor Vinnie. Gitarın tellerini çıkarmadan sapını gövdesinden ayırıyor, bavula koyuyor ve yolculuğa çıkıyor. Geldiği yerde gövdeyle sapı tekrar birleştirip, hiç aleti teknisyenin eline vermeden çalmaya başlıyor. İster inan, ister inanma…

Şurada, Vinnie’nin aralarında ilk sahneye çıkışının da olduğu ilginç fotoğrafları görmek mümkün. Sayfanın altlarında…