Sahne gitaristi değil de evde kendinizi eğlendiriyorsanız, dinlediğiniz müziğin eşliğinde gitar çalmanın ne kadar eğlenceli bir iş olduğunun da farkındasınız herhalde. Şu yazının yazıldığı gündüz saatlerinde komşular da işinde gücünde. Dolayısıyla volüme abanıp, cuma günü bize gerekli olan dozu almanın sırası.

Bu tarz eğlenceler için Vinnie Moore, Satriani gibi şeyler adamı biraz kasıyor, sizce de öyle değil mi? Amacımız eğlenip, biraz ter atmak. Ayna önünde parmak egzersizlerimizle poz vermek p.tesi salı gününün işleri. O yüzden ritm olarak kanımızı kaynatan, gitarı bel hizamızın altında tutup, aynaya bakarken tellere abanabileceğimiz bir albüm seçmek en uygunu.

Queens Of Stone Ages ve Foo Fighters‘ı biliyosunuz. Josh Homme ve Dave Grohl yanlarına basist olarak John Paul Jones‘u da alarak girdikleri bu projede, grubun adını tasıyan albüme imza attılar. John Paul Jones’un kim olduğunu soranlara aslında ”gitarını sat, yerine blok flüt al” demek lazım. Blogun ilk günleri, görmezden geliyorum şimdilik.

Dikkatinizi çekeceği üzere grubun elemanlarının birlikteliği biraz garip karşılanabilir. Büyük ihtimal Josh ve  Dave evlerinde joint tüttürüp mastürbasyon yaparken Johh Paul Jones grubu Led Zeppelin ile müzik tarihini yazalı 20 sene olmuştu.

Her halukarda bu üçlü biraraya gelmiş işte. Albümde Led Zeppelin havası yakalamak mümkün çok yerde.

Giriş parçası No One Leaves Me & Neither Do I‘da bu Zeppelin havası var mesela. Kim ne derse desin, her albümün ilk parçası her zaman o albümü değerlendirirken kafaya sürekli takılır. Benim albümdeki faovri parçalarımdan biri oldu bu.

İkinci parça, Mind Eraser, No Chaser‘ın intro rifi bana daha çok Bang’ın Mother/Bow to the King‘ini hatırlattı.

Albümü bir de kulaklıkla dinlemenizi öneririm. Mixajı oldukça eğlenceli. Arka planda bir sürü hoş, basit detaylar koymuşlar. New Fang‘da ritmde hoş birşeyler oluyor, gitar aranjmanı da çok iyi.

Albümdeki bir diğer favori parçam Dead End Friends. Tipik bir Queens Of… ve Foo Fighters harmanlaması. Gitara aban, kafanı da ritme göre salla…

Elephants ise yine Zeppelin, fakat daha Foo Fihgters-vari versiyonu..

Albümün 70 yıllar havasını bir nebze kıran Bandoliers ve Scumbag Blues oluyor. Tabii mono yerine stereo 60 lar. Scumbag Blues da funky elektrik piyano ve octavia pedal/elektrik gitar kombinasyonu şık.

Bazı albümler, biliyosunuz sonlara doğru tempoyu düşürüp sıkıcı oluyor. Them Crooked Vultures öyle değil kesinlikle. Baştan sona içinde çok farklılıklar barındıran, tempoyu iyi ayarlayan, sürprizlere gebe bir albüm. kesinlikle ticari bir havası yok, son derece samimi bir etki bırakıyor dinleyenin üzerinde.

Belli bir tür sınıfına nasıl sokarız bunu? Metal kesinlikle değil. Hardrock da diyemeyiz. Hard Rock, belki… Parçalar arasında farklı olmaya cesaret eden, ama yine de bütünlüğünü hem de esprili birşekilde koruyan bir albüm. Herkesin seveceğini düşünmek iyimserlik olabilir. Ama sevenin de çok seveceği gerçek.

THEM CROOKED VULTURES – MySpace

1. No One Loves Me & Neither Do I
2. Mind Eraser, No Chaser
3. New Fang
4.Dead End Friends
5. Elephants
6. Scumbag Blues
7. Bandoliers
8. Reptiles
9. Interlude with Ludes
10. Warsaw or the First Breath You Take After You Give Up
11. Caligulove
12. Gunman
13. Spinning in Daffodils