Müzisyenler derken, tabi ki Ritchie Blackmore veya Eric Johnson gibilerini kastetmiyorum. Eric Johnson mesela, eminim Flying V model bir gitar ve saz amfisi ile de kendini dinletir. Benim bahsettiğim, kendim veya sizler gibi ölümlüler.

Bu bağlamda Orange amfilerde hep beni çeken birşey olmuştur. Tabi bu çekimde, benim konu gitar ve sound olunca 60’s & 70’s rock müziğine olan düşkünlüğüm büyük rol oynuyor.

1968 e kadar yapılan amfiler ve hala da bundan sonra yapılanların büyük çoğunluğu siyah, gri, metalik. Arada bu trendi bozan tek firma Orange oldu. Retro görünümü ve logo tipografisinde kullanılan fontun güzelliğine dikkat çekmemek, özenle seçilmiş küçük detayların hakkını vermemek olur.

Görünüş böyle ama peki ya sound? Sözkonusu Orange olunca sırtımıza yaslanıp tellere abanmanın keyfini çıkarmaktan başka yapacak birşey yok.

Sizi bilmiyorum ama ben Rock müzisyeni olarak amfileri denerken 5 li akorların yanında ve hatta daha önemlisi açık akorlarda çıkan sesi baz alıyorum. Komp gitarın sesi iyi olduktan sonra solo olarak amfiyi denemenin çok da bir esprisi kalmıyor. İyi bir gitarda pick-up ve volüm seçimleriyle o işi halletmek çok kolay.

Bir de tabi şu var; Avrupa’nın bir köşesinde kalmış Türkler olarak biz American Rock’dan daha çok British Rock’a meyilliyiz. En azından benim dönemim için öyle konuşayım. Sabbath, Purple, Pink Floyd, Led Zeppelin’in yanında biz pek dinlemedik Kiss, ZZ Top gibi grupları. Velhasıl kulağımızın alışkın olduğu ses renkleri de o ‘’metalik’‘ American soundu yerine Brittish Rock’un o kendine göre egzotik, dağılgan, kulağı dolduran sound’u tercih sebebi oluyor. Orange’ın İngiliz markası olması bu bakımdan önemli.

Orange’ın ünlü modellerinden biri de 72 ve 73 arasında ürettiği OR120. Böyle bir nadide çiçeği yaklaşık 2800 TL fiyat ile buldum. Mastürbasyon yapmanız için fotoğrafları da buraya atıyorum.

Bu amfi ve genel olarak Orange için Zappa, Peter Green, Wishbone Ash gibi mihenk taşlarının referansları var.

OR120 ile birlikte daha sonra çıkan OD120 artık bugün rarity diye adlandırdığımız, bulunduğu anda imkan elveriyorsa hazineye kazandırılması gereken güzellikler.

Hatta bunların arasına 90 ların ve 2000 lerin modelleri olan all-tube combos, AD 15/12 ve AD 30R’i sayabiliriz. Bunlardan bir Class A amfisi olan 15 wattlık AD 15/12 artık üretilmiyor ve meraklıları tarafından 2. el piyasasında hararetle aranılıyor.

Şirketin 2000 li yıllardaki kronolojisine bakıldığında  2001’de Crush serisini ve daha sonra 2004 de piyasaya sürülen Rocker serisini görmek mümkün.

Yukarda OR 120 den bahsederken belirtmeden geçmemek lazımdı: İlginç bir detay, OR 120’nin bir adının da Pics Only olması. Bunun sebebi, amfinin düğmeleri üzerinde bu düğmelerin fonksiyonlarının yazı ile değil, resim ile belirtilmiş olması.

Hatta 2008 yılında bu modeli yeniden custom olarak yalnızca 40 tane ürettiler OR 50 adı altında. Bu custom amfilerde seri numarası yok, onun yerine herbirine verilmiş bir kadın adı var. Şükür ki, bizim gibi sıradan insanları da üzmemek için bu modelin yeni üretiminin non custom ve unlimited olanı da yapıldı.

Şimdi sizlere Youtube’da bulduğum bu iki nefis videoyu göstereyim. İngiliz amfisi, İngiliz aksanı ile konuşan adamımız tarafından bizlere tanıtılıyor. İlk olarak Rocker 30…

Son olarak Tiny Terror adı verilen şu modele dikkatlerimizi çekelim. Bundaki switch sistemi ile biraz önce yukarda bahsettiğim Class A olayını 7 ila 15 watt arasında değiştirmek mümkün. Vintage modellerden daha fazla gain sağlayan Tiny Terror pek leziz.

Yalnız aletler kadar herifin aksanına da hasta oldum.

Orange Amps Web Sistesi

Sex & Religion’da mikrofonu alan Devin Townsend’in ta o yıllarda ( 1993 ) da uyuşturucu ile problemi vardı. Benim için kısa bir pasaj olarak geldi, geçti Devin ve Vai’nin birlikteliği. Aynız zamanda ilginç bir gitarist de olan bu multienstrümentalistin arada bir kendi projelerini duydum, belki de birkaç parça birşeyler dinledim kendisinden. Kah Strapping Young Lad, kah The Devin Townsend Band olarak..

Aklıma yine gelmezdi de, alkolü az, biraz fazla kaçırıp, o bardan bu bara giderken kendimizi bir anda Goth Rock müzikler çalan kulübün birinde bulunca hoparlörden gelen Vampira’nın o saçma ama aynı zamanda eğlenceli tınıları ilgimi çekti. Ertesi gün başağrım geçince oturdum Spotify’dan ve GrooveShark’dan biraz araştırma yaptım. (Bu arada konu ile çok alakalı değil ama Goth Babes çok seksi bir olay. Maalesef bunlar tarikat gibi, içlerine girmen biraz zor. Neyse…)

Uyuşturucu belası, Devin’i 3 yıl boyunca müzikten ayrı kalmasına sebep verdi. 2009 yılında geri dönüş yaptığında ise bu geçirdiği zorlu periodu 4 albüme dökecek kadar ( 60 parça ) materyal vardı elinde. Bunları 4 ayrı albüme bölüp, tek bir konsept altında çıkarmak hiç de fena bir fikir değil. Herbir albümün tarzı, sound u ayrı olacak. Ayrıca her albümde değişik grup elemanları ile çalışılacaktı.

Bu albüm serisinin ilki Ki bana oldukça ilginç geldi. Kendisi de Kanadalı olan Devin yine tamamı Vancouver lı olan müzisyenlerle yaptı bu albümü. Blues davrulcusu Duris Maxell, basist Jean Savoie, Klavyede Dave Young ve misafir şarkıcı Ché Dorval.

Bu albümden Coast ı oldukça beğendim. Albüm tüm olarak soft, ambient ama yine de dark, temiz gitar tonları ile bezeli. Diğer parçalar arasında da bir bütünlük var. İçlerinden şu çok kötü, bu çok iyi diyemem. Genelde gayet iyi dinleniliyor ama. Belli bir mood gerekli tabi. Soft, ambient dedim ama.. Yani eve hatunu çağırmışsın, spaghetti bolognese i çatal ve kaşıkla bura bura yiyorsun. Kırmızı şarap falan… O zaman arkada gitmez bunlar.. Bilemiyorum.. Gerçi olabilir de belki.

Serinin ikinci ayağı Addicted. Ki nin tam zıttı… Birbiri içine geçmiş hissi veren 10 adet oldukça enerjik parçadan oluşuyor. Bu albümde Devin mikrofonu eski Gathering elemanlarından Anneke van Giersberg ile paylaşıyor. İkisi arasında vokallerin o dinamik kullanımını Supercrash da görmek mümkün. Diğer parçalar da keza aynı şekilde. Burada Davulcu Ryan Van Poederooyen, basist Brian Wadell ve gitarcı Mark Cimino albümde Devin’e eşlik ediyor.

Yandaki player ın son iki parçasına o bahsettiğim Vampira’yı ve diğer versiyonunu da koydum. O parça Synchestra adlı albümden.

Devin’in YouTube’daki performansını izlemek de çok zevkli. problemli yıllarında içine çektiklerini tortusu beyninin gri kıvrımları arasında kalmış ve bunu cümlelerde sezmek hiç de zor değil. Şu videoda stand up gitarist konseptini yerli yerine koyuyor gayet eğlenceli bir şekilde.

Bu izleyeceğiniz videoda biraz alet edavatından bahsediyor Devin. Peavey’in desteğinin onun için önemini vesaire…

Bir de şu var. HevyDevy

Bunların arasından sıyrılan bir jenerasyon oldu ama. Paul Gilbert, Ritchie Kotzen, Andy Timmons, Greg Howe ve tabi ki Vinnie Moore‘u bunların arasında saymamız lazım.

Mind’s Eye çıktığında ”aa demek pepsi gitaristi buymuş ha” dedik çoğumuz. Guitar Hero konseptine hiçbir zaman alışamadım ben. Time Odyssey‘i de dinledikten sonra Vinnie Moore defterini kapattım diyebilirim.

Yalnız Vinnie Moore, bu teknik fetişisti gitaristler kervanından benden habersiz ayrılmış olmalı. Olmalı ki, UFO gibi rock müzik tarihinin en saygın gruplarından biri, Phil Mogg & Co., Vinnie’ye grupta yer açtı.

Açık söylemem gerekirse bu haberi duyunca burun kıvırdım. Çünkü en beğendiğim 3-5 gitarcı arasında sayabileceğim Michael Schenker‘ın bir zamanlar çaldığı UFO’ya yakıştıramadım Vinnie’yi. Bunu Blackmore sonrası Steve Morse‘lu Deep Purple ile de eş tutabiliriz. Steve Morse ??? Şaka gibi !!!

Schenker’e her zaman hayranlık duydum. Zaten dinlediğim Queen, Deep Purple gibi gruplardaki bluesy stili de seviyorum. Bu benim tarzım.. Ufo’nun iyi bir dinleyicisiydim. Ama beraber çalma işi cidden bana uyacak mıydı?

Ehh.. Bu birliktelik olmuş gibi. En azından Moore’un UFO ile ilk albümü You Are Here ile grupta Schenker’in yerini doldurup dolduramayacağını merak edenlere iyi bir cevap verdi diyebiliriz belki. Genelgeçer izlenim müzik dünyasında böyle. Benim içinse Vinnie’yi unuttuğum köşesinden çıkarıp, tekrar izlemeye almamın ötesinde fazla bir tat vermiyor açıkcası.

Solo albümü To The Core‘da ise Moore’un kendini daha az kastığını farketmek mümkün. O teknik çılgınlığının yerini daha serbest bıraktığı duygularına vermiş diyebilirim. Hatta biraz iyimser olursak R & B, fusion, funk, indian scales esintileri vermeye de çekinmemiş. Haa, olmuş mu? Benim zevkime tam olarak uyduğunu söyleyemem. Tüm bir albümü dinleyecek kafa yok bende. Ancak eleştirmenlerden fena not almadı. İki parça dikkatimi çekti. Biri Soul Caravan diğeri Into the Sunset. Soul Caravan’ı Grooveshark‘a yükledim ama library de gözükmesi için 24 saat gerekli diye mesaj verdi. 24 saate kim öle kim kala. Ben Into The Sunset ile esk ialbümünden April Sky ı koyayım buraya.

To The Core albümünü tamamen kendi finanse ettiğini söylüyor Moore. Böyle olup ta kimseye gebe kalmayınca daha dıyurucu bir sonuç ortaya çıkması normal belki de.

Vinnie ilk piyasaya çıktığında elinde beyaz bir Ibanez’i vardı. Daha sonra Ernie Ball Music Man ile geçen bir süre var. Ancak 2007 den beri Dean Guitars‘ın onun için ürettiği Vinman 2000 modelini kullanıyor. Yine kendi iseğine göre üretilen DMT humbucker var gitarın üzerinde. İki tane de Di Marzio single coil. Efekt pedalları arasıdna boğulduğunu söyleyemeyiz, diğer gitarcılara kıyasla. MXR Carbon Copy Delay, T-Rex Replica Delay, Arion SCH-1, Ibanez TS-9 Tube Screamer, Boss Octave ve Dunlop Cry Baby Wah…

Videoda ilginç birşey anlatıyor Vinnie. Gitarın tellerini çıkarmadan sapını gövdesinden ayırıyor, bavula koyuyor ve yolculuğa çıkıyor. Geldiği yerde gövdeyle sapı tekrar birleştirip, hiç aleti teknisyenin eline vermeden çalmaya başlıyor. İster inan, ister inanma…

Şurada, Vinnie’nin aralarında ilk sahneye çıkışının da olduğu ilginç fotoğrafları görmek mümkün. Sayfanın altlarında…

Orianthi Panagaris, tıpkı isminden de anlayacağınız gibi Yunanlı. Aslında değil, kökeni öyle. Avustralya’ya göçmüş bir Yunan ailesinin kızı diyelim. Böylelikle arkayı sağlam almasına yardımcı da oluruz.

Aslında ben bir PRS modeli üzerine bir yazı planlıyordum bugün. Tüpte bu yazı için uygun video bakarken Orianthi’ye rastgeldim. Yaşına rağmen başardıklarıyla takdir edilmesi gereken bir hatun olsa da, stil ve tarz olarak çok da dikkatimi çeken biri değil. Fakat hafta ortasında belki de kendimi biraz yorgun hissetmemden ötürü hatunun o hafif pop rock videoları belki üzerimden bu yazıyı yazmanın yükünü alır diye düşündüm. Bugün çok da formumda değilim açıkcası.

Orianthi, tekniğe çalışan, önem veren bir gitariste benziyor. Kendi parçalarını da yazıyor ve söylüyor.

Michael Jackson‘un This Is It turnesine çıkmadan önce, yanında kullanacağı müzisyenleri belirlemek için yaptığı audition da karşılaştıklarını duymuş olabilirsiniz. Jackson etkilenmiş olmalı hatunun gitar çalışından ki turneye onunla çıkmaya karar vermiş. Aylarca süren beraberlikleri Michael’ın ölümüyle son buldu. Ama kariyerine aynı gazla devam ediyor hatun.

Jackson’un cenazesinde onu gözlüklerinin arkasından tanıyan olduysa, ”We Are The World” ü de söyleyenlerin arasında olduğunu farketmiştir belki.

Ehh ne diyeyim? Melodik Pop-Rock ve gitar rifi sevenleriniz varsa hoşunua gidebilir. Bir albümünü baştan sonra dinleyebileceğimi zannetmiyorum. Ancak Tüpte bu tarz yetenekli insanları arada bir seyretmek kafayı biraz başka yerlere yönlendirebiliyor zaman zaman. PRS testi bir başka yazıya kaldı. Hatunun Paul Reed Smith‘leri pek fiyakalı ama.

Kızın memesinin üzerinde Irma yazıyor. ”Alchemist 112 olacaktı sizde, ona bakmaya geldim” dedim. ”Bir tane vardı, onun da kaporasını verdiler” diye mırıldandı. Gözlerimi kapatıp, sahte bir gülücükle birkaç saniye suratına mesajımı gönderdim. ”Arkada sağda” diye cevaplayıp topukladı.

Gözüme kestirdiğim Tyler SE HD yi asılı olduğu yerden indirdim. 2 single, 1 humbucker…

Sizlere oldukça ilginç birşey söyleyeyim: Çok iyi amfiler genelde çok pahalı oluyor. Bunun başlıca sebebi, küçük serilerde üretilmeleri ve üzerlerinde el işçiliğinin yoğun olması. Peki Reinhold Bogner bir amfi tasarlasa ve bunun da üretimini Çin’e kaydırsa? Evet… O zaman elimizde bir Bogner Alchemist olur.

ŞEKİL & ŞEMAL

Ne diyeyim? Siz ne dersiniz? Oldukça geleneksel bir görüntüsü var. İki kanallı, 40 wattlık bu amfide hoparlörler Celestion Vintage 30. Ayrıca gücü 40 ile 20 watt arasında değiştirmeniz de mümkün. Düşük volümde daha iyi bir distortion almak için böyle yapmışlar. Satarken bir de footswitch veriyorlar. Bunu kanal değişimi, boost, delay ve reverb için kullanıyorsunuz.

Amfinin Delay ve Reverb sistemini Line 6 dan alıyor Bogner. Bu efektler paralel sinyal olarak çalışıyor. Yani gitarın sinyalleri daima analog olarak kalırken reverb ve delay bu analog sinyalin üzerine ekleniyor. Üç türlü delay efekti var: Ducking, Analog ve Tape. Keza Reverb de Plate, Hall ve Spring’den oluşuyor.

İki kanal demiştim. Bunları Gold ve Mercury diye isimlendirmişler. Bu kanallarda Gain, Bass, Middle ve Treble’ın dışında 3 adet de ekstra düğmeyi sound da oynamalar yapmanız için vermişler. Bunlar Gold’da Clean/Crunch, Bright ve Deep, Mercury’de ise Push, Bright ve Mid shift.

Arkada efekt loop ve ekstra hoparlörler için çıkış da var.

SES

İki kanalda da Gain olması, bizlere ”klasik” dist ve clean ses kanalları olan amfilerden farklı bir sesi olacağı izlenimini veriyor. Gold kanalda switch i Clean’e aldım. Ton kontrolleri oldukça efektif. ”iyi ses’‘ ile ”doğru/çok iyi ses” arasında bazen bir, iki milimetrelik bir fark olabiliyor düğmelerde. Clean ton olarak hem humbucker hem de single coil ile çok fazla nüans yakalamak mümkün.

Crunch‘da ise gayet dinamik bir ritm soundu, pickup seçimine göre rock riffleri ve blues solo yakalamak mümkün.

Gold‘dan amfinin dist soundunu alabildiğim için Mercury‘de yalın sesi denemek istedim. Bu kanalın dizaynı da harika. Tam nasıl olarak açıklayacağım bilemiyor ama… Bilmiyorum sound için ”Brittish” desem nasıl olacak? Anlatması biraz zor bunu.

Son derece sıcak ama keskin, dinamik bir sound… Bilmiyorum amfilere pedal eklemek konusunda ne düşünüyorsunuz ama her amfi bundan hoşlanmıyor. Biraz OverDrive ve Distortion ile denemeler yaptım. Buna da son derece iyi cevap verdi alet.

Dist kanalında Gain 2 deyken SRV havası yakalayabiliyorsunuz. Gain i köklediğimde de harika crunch alabildim.

Gain saat 12 deyken switch de Push a aldığın zaman güzel dist tonları geliyor. 70 lerin rock gitar soundundan tut, 80 lerin Glam Rock una, oradan da Heavy metal e kadar yolu var.

Alchemist, 1×12 combo olmasına rağmen oldukça bass. Bir de gitarı E den D ye alınca oldukça seksi, hayvansı sesler çıktı. Çalmaya doyamadım. Etrafımda bir slide bulamadım, yoksa volümü biraz daha açıp slide ile oynayacaktım. Bir de Irma test odasının dışından 2,3 defa geçti yan yan bakarak. İki tane akustik gitar amfisi de koymuşlar odaya, Metallica boys dışarda sıra oluşturmuş. Elimi çabuk tutmak zorunda kaldım.

SONUÇ OLARAK

Bence her türlü müzik stili ile uyum gösterebilecek bir amfi. Gitarın iyiyse onun karakteristiğini de oldukça başarılı yansıtıyor. Ayarları ile o kadar fazla ton yakalamak mümkün ki, insan bunların programlanabilir olmasını da istiyor. Sesine ve bir de fiyatına baktığında, çok daha pahalı olması gerektiği intibaı uyandı bende. İsveç fiyatı 8200 kron, İngiltere fiyatı ise 700 avro. Vergiler dahil. TC pasaportu ile aldığınızda vergilerden yırtmanız mümkün.

Bu tarz eğlenceler için Vinnie Moore, Satriani gibi şeyler adamı biraz kasıyor, sizce de öyle değil mi? Amacımız eğlenip, biraz ter atmak. Ayna önünde parmak egzersizlerimizle poz vermek p.tesi salı gününün işleri. O yüzden ritm olarak kanımızı kaynatan, gitarı bel hizamızın altında tutup, aynaya bakarken tellere abanabileceğimiz bir albüm seçmek en uygunu.

Queens Of Stone Ages ve Foo Fighters‘ı biliyosunuz. Josh Homme ve Dave Grohl yanlarına basist olarak John Paul Jones‘u da alarak girdikleri bu projede, grubun adını tasıyan albüme imza attılar. John Paul Jones’un kim olduğunu soranlara aslında ”gitarını sat, yerine blok flüt al” demek lazım. Blogun ilk günleri, görmezden geliyorum şimdilik.

Dikkatinizi çekeceği üzere grubun elemanlarının birlikteliği biraz garip karşılanabilir. Büyük ihtimal Josh ve  Dave evlerinde joint tüttürüp mastürbasyon yaparken Johh Paul Jones grubu Led Zeppelin ile müzik tarihini yazalı 20 sene olmuştu.

Her halukarda bu üçlü biraraya gelmiş işte. Albümde Led Zeppelin havası yakalamak mümkün çok yerde.

Giriş parçası No One Leaves Me & Neither Do I‘da bu Zeppelin havası var mesela. Kim ne derse desin, her albümün ilk parçası her zaman o albümü değerlendirirken kafaya sürekli takılır. Benim albümdeki faovri parçalarımdan biri oldu bu.

İkinci parça, Mind Eraser, No Chaser‘ın intro rifi bana daha çok Bang’ın Mother/Bow to the King‘ini hatırlattı.

Albümü bir de kulaklıkla dinlemenizi öneririm. Mixajı oldukça eğlenceli. Arka planda bir sürü hoş, basit detaylar koymuşlar. New Fang‘da ritmde hoş birşeyler oluyor, gitar aranjmanı da çok iyi.

Albümdeki bir diğer favori parçam Dead End Friends. Tipik bir Queens Of… ve Foo Fighters harmanlaması. Gitara aban, kafanı da ritme göre salla…

Elephants ise yine Zeppelin, fakat daha Foo Fihgters-vari versiyonu..

Albümün 70 yıllar havasını bir nebze kıran Bandoliers ve Scumbag Blues oluyor. Tabii mono yerine stereo 60 lar. Scumbag Blues da funky elektrik piyano ve octavia pedal/elektrik gitar kombinasyonu şık.

Bazı albümler, biliyosunuz sonlara doğru tempoyu düşürüp sıkıcı oluyor. Them Crooked Vultures öyle değil kesinlikle. Baştan sona içinde çok farklılıklar barındıran, tempoyu iyi ayarlayan, sürprizlere gebe bir albüm. kesinlikle ticari bir havası yok, son derece samimi bir etki bırakıyor dinleyenin üzerinde.

Belli bir tür sınıfına nasıl sokarız bunu? Metal kesinlikle değil. Hardrock da diyemeyiz. Hard Rock, belki… Parçalar arasında farklı olmaya cesaret eden, ama yine de bütünlüğünü hem de esprili birşekilde koruyan bir albüm. Herkesin seveceğini düşünmek iyimserlik olabilir. Ama sevenin de çok seveceği gerçek.

THEM CROOKED VULTURES – MySpace

1. No One Loves Me & Neither Do I
2. Mind Eraser, No Chaser
3. New Fang
4.Dead End Friends
5. Elephants
6. Scumbag Blues
7. Bandoliers
8. Reptiles
9. Interlude with Ludes
10. Warsaw or the First Breath You Take After You Give Up
11. Caligulove
12. Gunman
13. Spinning in Daffodils

2005 yılının haziran ayında Almanya’da Rockpalatset‘de, bas gitarda Eric Szar, davulda da Eric Kramme eşlik ediyor Bonamassa’ya. Kameranın çekimini de beğendim, ekrandan izleyenlere orada olma hissini mümkün olduğu kadar verebilmiş.

Stevie Ray Vaughan ile Bonamassa arasındaki en önemli fark, Bonamassa’nın daha geniş bir yelpazede kendini sunması. Adamda gitarla yapılan hangi müzik olursa olsun, hepsinin altından girip, üstünden çıkacakmış gibi bir hal var.  Blues dünyasında görmeye alıştığımız burnubüyüklüğün yanına, tüm yeteneklerine rağmen uğramıyor Bonamassa. Yaptıkları kesinlikle klişe değil, her çaldığı nota sanki o an improvize edilmişcesine gerçek.

Eğer Joe Bonamassa için Stevie Ray Vaughan‘ın tek varisi dersem abarttığımı düşünenler olabilir. Hiç de umurumda değil, bu onların sorunu… Bu konserin kayıt edildiği tarihte 28 yaşında henüz Bonamassa. Gitaristliğinin yanında şarkıları da söylüyor. Bir de muazzam bir live artist olduğunu söylemek lazım. Her yetenekli gitaristte veya müzisyende bunu görmek mümkün değil. Bu eşşoğlueşşek de o da var.

Beyaz İngiliz blues’undan siyah Amerikan blues’una kadar her yeri eşeliyor. Sadece blues’da mı kalıyor? No hell !!! Country, Chicago-Texas-Delta blues, heavy rock, 70 ler, progressive, fusion vs. Hangi bluesband konserinde iki tane Yes parçası çalar? Heart of the Sunrise ve Starship Trooper‘ı extra numara olarak çalarken dinleyene ”bu ne yaa şimdi” dedirtmiyor. Sırf Yes mi, Jethro Tull‘dan çaldığı A New Yesterday de dinlemeye değer.

Sürprizler potpurisi burda da bitmiyor. Jeff Beck‘in ünlü Truth albümünden Blues Deluxe var sırada daha. Burada bir volum gitar intro var. Ritchie Blackmore sevenler çok şey bulacak, eminim.

Bunların hiçbirini almadım buraya koyduğum videoda. Onların yerine Joe’nun örnek aldığı gitaristlerin başında gelen B.B. King‘den aldığı You Upset Me Baby adlı parçayı dinleyeceksiniz?

Bu videoyu seyretmeden önce, en son ne zaman gördüğüm güzel bir kadın karşısında direk olarak ereksiyon yaşadım diye sorsanız, hatırlayamıyorum derdim… Şimdi hiç unutamayacağım. Joe’nun kucağındaki o harika, seksi şarışın beni acaip tahrik ediyor.

Amerikan ordusuna dijital algoritma işi yapan bir gitarist, anlaşmazlıklar sonucu  kontratı iptal edilince tutup Fractal Audio adlı şirketi kurdu. Axe-Fx de böyle doğmuş oldu.

Oldukça kabarık bir efekt listesi var aletin.:

Emulator, Chorus, Parametric Equalize, Graphic Equalizer, Feedback Send, Feedback Return, Compressor, Noise Gate, Amplifier Emulator, Cabinet Emulator, Wah Wah, Rotary Cabinet, Reverb, Flanger, Phaser, Formant Synthesizer, Stereo enhancer, Tremolo Panner, Delay, Multi-Delay, Pitch Shifter, Filter, Mixer, Two voice Synthesizer, 16-band Classic Vocoder, Multiband Compressor, Crossover, Expand/Gate, 40-Tap ”MegaTap” Delay, Quad Stereo Chorus, Resonator, Ring Modulator, Volume/Pan.. huh… bitti…

KONTROLL & KULLANIM

Yukarda yazdıklarımdan bir uzay mekiği yönetiyormuş hissi çıkarmamız yanlış olmaz. O kadar uzun boylu değil ama. İki tane pedal girişi var. Tabii MIDI kontrol de var.

SES VE ÇALINABİLİRLİLİK

Bu tarz aletlerin sesleriene kontrol çekmek için benim yaptığım  basit bir yöntem var. Amfi ve kabin modelling dışında tüm efektleri önce bir kapatmak lazım. Ses çıplakken nasıl geliyor? Tıpkı normal amfi alırken yaptığımız gibi. Axe-FX daha burada farkını belli ediyor. Seste o aradığımız ”attack” özelliği var bunda. Axe-Fx in piyasadaki her rakibinde yok bu.

Tam 49 tane amfi modeli var. Ağzımın suyu akıyor. Tube Pre, Jazz, Tweed, Blackface, Brit 800, Brit 900, Top Boost, Recto new, Energy Ball, Brit JM 45 ühüüüüü, yazarken ben yoruldum. Araan seçeyim, vereyim.

Bunlar arasında Plexi 1 ile tipik, eski Marshall soundu yakalanıyor. Brownface ise benim favorilerimden. Bir nevi Fender Vibroverb türevi diyebiliriz. Vintage Fender soundu diyeyim ben.

Mesa Boogie meraklısı olup Marshall’ın vrdiğindne daha farklı bir distortion arayanlar için USA LEAD 1 uygun. SPEC OD 1 ise ”benim evde bir 335 im var, Larry Carlton takılmayı seviyorum” diyenlere.. SPEC OD 2 yi dist ile kullananlar da Robben Ford’u anacaklar.

Les Paul’un o kendine has, karakteristik tonu çıkarmak için zannedersem Wrecker hiç hayalkırıklığı yaratmaz. Tam bu gitar için.Fat rock & blues maaan!!!

DÜŞÜNCELER

Süper ürün. Ayrıca bu tarz ürün yapan diğer firmalara da neyin nasıl olacağını gösterip üzerilerinde bir baskı oluşturması açısından önemli bir ürün. Değişik gitar forumlarından ve sohbetlerinden çıkardığım sonuç, Axe-Fx Ultra’nın direk olarak kayıt yapacak gitarsitler için çok uygun olduğu yönünde. tabii bu aletin live ya stüdyoda işe yaramayacağı demek değil. En az oralarda da kayıtta olduğu kadar ”kicking ass” olayı vuku bulur.

FİYAT

ha ha ha… En önemli şey değil mi?

1999 Avro… Türkiye’de kim satıyor bilmem. Avrupa’da G66 dışında satın alabileceğin yer yok. Axe-FX Ultra’nın bir de standart versiyonu var. prosesörü biraz daha zayıf imiş. Zayıf derken, dünyanın en hızlı ikincisi diyorlar. (Sharc CPU). Ultra ile aralarında % 25 lik bir fark var hız konusunda. 1499 Avro bunun fiyatı.

Şu videoyu da koyayım. Tam bir gitar pornosu benim için… Eşşoğlueşşek… LA da bir villada açık havada, jakuzinin içinde… Bir tarafta Sasha Grey, öbür tarafta … (siz de diğerlerini seçin). Şampanya, havyar, california güneşinin batışını izliyoruz… Bu video bana bunları çağrıştırıyor…. Oooooffffffff…. offffffffffff….!!!!!

3 adet P90 tipi manyetik var alette. Ben bunların solo gitar olarak tonlarını kirli bulmakla birlikte, seviyorum. Pekçok gitarist ise mükemmel bir hardrock ritm gitar olarak sınıflandırıyor bu manyetiklerin üzerinde bulunduğu gitarları.

Videoda 0:55 de, gitarın pick-up selection switch sistemi ile ilgili bilgi veriliyor. Bu gitarı özel yapan ayrıntılardan biri de switch sisteminde yatıyor. İzleyelim…

Kariyeri çok sağlam bir bas ustası Bromberg. Ailesinde de müzikle uğraşan çok diye okudum. Babası davulcu olunca Brian da 2,5 yaşında başlıyor ona eşlik etmeye. İlk gözağrıları Charlie Parker, Thelonius Monk ve Billy Holiday. Enstrüman olarak cello ile başlıyor aslında, sonra kontrabasa geçiyor. Elektik basla işi yok başlarda. Ancak 19 yaşında Stan Getz ile beraber çalmaya başlayınca elektroya geçmek için zorla da olsa ikna olmuş.

“Teori, parmak tekniği ve solo üzerinde çok fazla duruyorlar. Ben bunu çok düşünmüyorum. Atabileceğin her solonun daha iyisini düşünmen mümkün. Yani o esasında içinde var. Bunu çıkarmak önemli.” diyor Bromberg.

Bromberg kendi için Dean Guitars tarafından özel üretilen, üretiminde bizzat aktif olduğu basları kullanıyor. Elektronik aksam Fishman’dan, pick uplar ise Bartolini. Tel olarak hiç şaşmadığı marka La Bella. Amfi konusunda seçici olmaması ilgin. çalacağım yerde ne varsa onu kullanırım ya da direk mixere girerim diyor Brian. Alla alla diyorum ben…

Dean guitars’ın baslarının yanında tamamen custom olan ve Bob Mick tarafından üretilen basları kullanıyor. Efekt olarak ise Digitech‘in mutiefektlerini, EBS DynaVerb ve OctaBass kullanıyor.

Discografisi

BASSically Speaking (1985)
New Day (1985)
Basses Loaded (1988)
Magic Rain (1989)
It’s About Time: The Acoustic Project (1991)
Brian Bromberg (1993)
You Know That Feeling (1997)
Wood (2002)
Jaco (2002)
Choices (2004)
Bass Freak Out (2004)
Metal (2005)
Wood II (2006)
Downright Upright (2007)
It Is What It Is (2009)